Ozonowanie

Ozonowanie mieszkań Warszawa jest skutecznym sposobem na usunięcie większości żywych bakterii w wodzie. Dowodem jest na to fakt, iż stopień redukcji ilości bakterii wynosi 4,26 %, który został obliczony ze stosunku ilości bakterii w 1 dm³ wody ozonowanej (28260) do średniej arytmetycznej z ilości bakterii w 1 dm³ wód akwariowych z różnych rozcieńczeń (1:10 – 847800 oraz 1:100 – 480420). Dzięki ozonowaniu woda stała się czystsza: klarowniejsza, bardziej przejrzysta i przezroczysta, pozostała bez osadu oraz została pozbawiona związków chemicznych, bakterii, drobnoustrojów i kamienia, a także nieprzyjemnego zapachu.

Nasze zadanie polegało na przeprowadzeniu ozonowania wody oraz określenie jego podstawowych parametrów (czas ozonowania; natężenie przepływu powietrza; wydatek wytwornicy ozonu; stężenie ozonu w strumieniu powietrza; stopień przemiany tlenu w ozon; ilość ozonu wprowadzonego, pozostałego, zużytego i nadmiernego) i uzyskanych efektów. Efektami ozonowania są zmiany ilości żywych bakterii w wodzie oraz barwy wody.

Rozpoczęcie zadania polega na przygotowaniu instalacji do pracy. W tym celu wypełnia się płuczki odpowiednimi roztworami: nr 6 – 500 ml wody akwariowej, nr 7 – 300 ml 4% roztworu KI zakwaszonego 6 ml rozcieńczonego kwasu siarkowego, nr 8 – 300 ml 4% roztworu KI zakwaszonego 6 ml rozcieńczonego kwasu siarkowego oraz nr 9 – połowa objętości płuczki 10% KI zakwaszonego 10 ml rozcieńczonego kwasu siarkowego. W następnej kolejności winno się uruchomić instalację poprzez czynności takie jak: włączenie stabilizatora napięcia, ustawienie napięcia na autotransformatorze, otworzeniu zaworu F i wyjęcie korka zaślepiającego wlot powietrza do instalacji oraz odkręcenie wody zasilającej pompkę wodną. Rozruch instalacji to odczekanie 15 minut na odpowiednio przygotowane powietrze do wytwarzania ozonu i włączenie transformatora. O prawidłowym działaniu ozonatora świadczy żółte zabarwienie w płuczce nr 9. W następstwie tego, należy odczekać kolejne 15 minut.

Niewielka różnica zużycia tiosiarczanu sodu w próbkach nr 7 (9,4 ml) i nr 8 (8,65 ml) może być spowodowana tym, iż czas ozonowania był za krótki, za tym idzie też to, że ozonu nadmiernego (62,28 mg O3/l wody) jest niewiele mniej niż ozonu wprowadzonego do wody (67,68 mg O3/l wody).

„Według danych literaturowych w europejskich zakładach wodociągowych instalacje do ozonowania projektowane są przy założeniu, że stężenie ozonu pozostałego wynosi do 1 mg O3/l wody” ³, a z danych ćwiczenia stężenie ozonu pozostałego jest nieco wyższe, gdyż wynosi 1,44 mg O3/l wody.